Het weekend na mijn weblog ‘Verwarring’ hadden we toevallig een paar feestjes waarop het vermelden van mijn studie tot bijzondere gesprekken leidde.
Het begon op vrijdagavond op het moment dat we opstonden om weg te gaan van een feestje. Ik meldde nog even terloops waar ik nu weer aan begonnen was. Dit leverde spontaan een vraag op ‘Goh: dan kun je ons dus straks ook vertellen hoe we tegen de Islam aan kunnen kijken?’ . Het werd een kort boeiend gesprek, dat helaas moest worden afgebroken omdat we moesten vertrekken. Duidelijk werd dat meer mensen om ons heen zich afvragen welk standpunt je nu in moet nemen in de actuele politieke discussie.
De dag erop - op de verjaardag van m´n nichtje - leek het gesprek zich te vervolgen. Een luchtig vermelden van mijn studie leidde tot een intensief gesprek met mijn schoonzus die in haar werk veel allochtone jongeren ziet. Ook zij worstelt met de vraag hoe je met jonge moslims moet omgaan die vinden dat ze ‘recht hebben op een uitkering ’ en waarbij je meteen zware woorden naar je hoofd krijgt en beticht wordt van discriminatie als blijkt dat ze daar geen recht op hebben.
Het gaat hier volgens mij om hetzelfde als ik een vorige blog aankaartte: hebben we niet de neiging veel voorzichtiger tegen deze mensen te zijn – politiek correct? - dan tegen autochtonen, juist omdat we niet willen discrimineren? We hebben nog geen ´taal´ voor een goed weerwoord, of een manier om goed met deze situaties om te gaan...
Heerlijk verfrissend vond ik de column van Aaf Brandt Corstius in de VK: ze beschreef de situatie waarin een paar Marokkaanse jochies haar van de fiets af wilden trekken. In plaats van bang te worden viel te boos uit: “Donder op jongens, die fiets is van mij!” “En: zeg sorry!” En toen ze verbouwereerd loslieten, zei ze vervolgens nog eens verontwaardigd: “Toon eens respect, jongens! Zeg sorry! “. Met als verrassend gevolg dat ze sorry riepen en er snel en lachend vandoor gingen.
Anders dan zij hebben wij meestal geen goed verweer, weten we niet hoe je moet omgaan met brutaal gedrag. Brave burgers die we zijn, zijn we niet gewend anderen tot de orde te roepen in het openbaar. Geen lef? Niet in het middelpunt van een discussie willen komen te staan? Niet de schijn willen wekken dat je discrimineert? Waardoor we vervolgens blijkbaar wel een gevoel krijgen dat we over ons heen laten lopen…
Van heel andere orde, maar minstens zo boeiend, waren nog twee ervaringen in hetzelfde weekend. In de auto terug van de verjaardag, vroeg Jesse mij hoe ik de studie vond en of ik nu eigenlijk in een god of iets geloof. Dat leidde tot een heel persoonlijke uitwisseling over onze ideeën over verschillende verschijningsvormen van God of het goddelijke: iets waar we zelden met elkaar over hebben gesproken…
En ten slotte aten we ‘s avonds bij vrienden in Bilthoven die we nog maar kort kennen. Ook hier was het noemen van mijn studie de aanleiding voor een heel persoonlijk gesprek over de invloed van een zwaar religieuze (hier christelijke) achtergrond. Zowel onze vriend als Bouwe hebben hier flink onder geleden en voor de eerste bepaalt dit nog steeds een deel van zijn leven en kijk op de dingen...
Ik realiseerde me toen pas hoe ‘gezegend’ ik ben geweest met een behoorlijk vrije christelijke opvoeding waarin mijn vader mij stimuleerde om mijn eigen denken te ontwikkelen. Bijvoorbeeld door mij op mijn veertiende al het boek van Von Däniken* aan te reiken waardoor mijn godsbeeld flink ging wankelen. Door volop belangstelling te tonen voor mijn ervaringen toen we, uit een wat balorige nieuwsgierigheid, met een groepje vrienden alle verschillende geloofsgemeenschappen in Bodegraven afliepen (inclusief de Evangelische ‘halleluja’ kerk, waarin – o help! – een van mijn niet-gelovige vriendinnen ‘het licht zag’ en volledig door emoties overmand haar hand opstak.)
Dikke kans dat mijn vader hiermee de basis heeft gelegd voor mijn levenslange interesse in allerlei vormen van religie en zingeving. En voor mijn studie nu…
Boek: Erich von Däniken, Waren de Goden kosmonauten, uitg. Ank Hermes
