In den beginne was het Woord...

Vorig jaar met Kerst schreef ik een verontwaardigd blog over het christelijke kerstverhaal waarvan de kerk ons eeuwenlang heeft verteld dat het exclusief bij de geboorte van Jezus hoort: de aankondiging aan Maria, de maagdelijke geboorte, de stal en de ster van Bethlehem, allemaal is dit eerder in andere culturen gehoord. Slim of, afhankelijk van hoe je het bekijkt, mooi, bij elkaar gebracht door de evangelisten en vooral door Lucas. Vandaag, weer geïnspireerd door de kerst, wil ik graag iets kwijt over het vierde evangelie, dat van Johannes. Het eerste hoofdstuk daarvan heeft mij altijd geboeid vanaf het moment dat ik de letterlijke verhalen ontgroeid was en zocht naar een spirituelere invulling van het christendom (die ik overigens in de kerk niet vond).

De relatie tussen Jung, Kant en de kwantumfysica…

Na de colleges over de Islam – waar ik te weinig over geschreven heb maar dat komt vast nog wel -  loop ik nu weer twee collegeseries tegelijk. Gewoon omdat het allemaal zo interessant is. En weer sluit het een prachtig op het andere aan. Scheppingsmythen en synchroniciteit: je verwacht toch niet dat die twee onderwerpen iets met elkaar van doen hebben. Laat staan hoe de relatie is met  de kwantumfysica (!). Hoewel deze relatie niet bedoeld is – ik stel zelf mijn studie samen - geeft het aan welke verrassende samenhangen er zijn tussen de ogenschijnlijk losse onderwerpen van mijn studie. Bijna synchroniciteit…