...en sacralisering

(vervolg)

Sacralisering is nog zo’n prachtig woord. Ik kreeg het aangereikt tijdens mijn laatste colleges godsdienstsociologie. Het begrip wordt door sociologen gebruikt voor verschijnselen in onze samenleving die te maken hebben met een heiligmaking van wereldse zaken. Hoewel ik het in eerste instantie een wat overtrokken benaming vond, zie je door zo’n woord de werkelijkheid soms opeens weer even anders. Alsof, zoals ik vorige keer zei, er een lichtbundeltje wordt geworpen op een onbekend terrein.

Onttovering...

Rond mijn twintigste zag ik een indrukwekkend toneelstuk, Caspar Hauser van Peter Handke. Een man die is opgegroeid bij de wolven wordt ontdekt en meegenomen naar de stad. De toneelvoorstelling bestond alleen uit de man, die niet kan praten en aanvankelijk eén brok angst is voor alles wat hij ziet. Gedurende de voorstelling ontdekt hij langzamerhand dat het creëren van woorden helpt om de omringende werkelijkheid - die voor hem bestaat uit onbegrijpelijke dingen als een tafel of een stoel – te bezweren.

Fenomenologie en de beperking van taal

Al een tijd lang zoemen in mijn hoofd gedachten over de beperktheid van taal. In m’n vorige blog heb ik er iets van aangeraakt maar door een aantal colleges over fenomenologie kom ik nu hetzelfde onderwerp nog iets nader. Voor het tentamen moest ik een eigen ervaring of gebeurtenis te beschrijven op een fenomenologische manier. Dat betekent: diep in de ervaring duiken en elk oordeel, elke interpretatie van je ervaringen, filosofisch, psychologisch of wat dan ook, zien te vermijden. Het betekent dat je veel van wat je hebt geleerd moet loslaten.