Waarschijnlijk zit je helemaal niet te wachten op meer leesvoer, laat staan op persoonlijke gedachten die je zonder mogelijkheid van weerwoord of vragen over je heen krijgt…
Bij mij roept het vaak enige weerstand op, zo’n maildagboek dat aan een groep mensen tegelijk wordt gestuurd: wat bezielt degene die het schrijft te denken dat ik het interessant vind? En te meer omdat je je vaak ook nog schuldig voelt als je er niet op reageert.
Eigenlijk ben ik blij dat ik niet veel vrienden heb die aan weblogs doen en die je uit beleefdheid moet bijhouden...
En toch ben ik er een gestart.
Maar wees gerust: ik doe het vooral voor mezelf.
Of voor die enkeling die wel wil weten waarom ik godsnaam Religiestudies & Spiritualiteit ga studeren, maar er toch maar niet op doorvraagt. (Beschroomd:“goh, zou ze gelovig zijn?” of: afhoudend “ojee, anders krijg ik vast een heel verhaal over me heen!”).
Of voor die sceptische kennis die me graag behoedt voor afglijden naar het zweverige, spirituele.
Of voor jou, die graag mee zou willen doen en op deze manier toch een graantje meepikt.
Daarnaast doe ik het dus vooral voor mezelf. Waarom?
Omdat als ik ergens aan begin, me er behoorlijk in kan verliezen:
De eerste boeken die ik heb aangeschaft gaan over gnosis, over esoterie, over het evangelie van Maria Magdalena en de Nag Hammadi-geschriften. Voor mij een eldorado, waar ik heel hebberig van wordt. Voor mijn omgeving - voor zover ik weet - een nogal onbekende wereld. En ik ben bang dat ik dus al gauw wartaal praat en alleen nog maar met gelijkgezinden en studiegenoten kan communiceren.
Behalve dat ik je heel graag een beetje mee wil nemen, je deelgenoot wil maken van alle interessante denkbeelden die ik meekrijg, hoop ik dat het opschrijven van mijn verwondermomenten een mooie manier is om enige afstand te bewaren: een soort zelfreflectie op mijn teveel aan enthousiasme. (Dat hoef jij dan niet meer te doen – dat scheelt.)
Verder ben ik benieuwd of ik het zo kan verwoorden dat het voor een ander interessant is. (In die zin gebruik ik je dus gewoon, lezer!)
En ten slotte ben ik benieuwd of ik het kan volhouden om met enige regelmaat (weet nog niet hoe vaak) te reflecteren en te schrijven. Als deze weblog stopt, weet je dus ook dat een van beide mij niet is gelukt.
Nu je dit weet, weet je dus ook dat je m’n weblogs niet hoeft te lezen (schrijf je gewoon weer uit als ‘follower’), dat je niet hoeft te reageren, dat je me mag (moet!) corrigeren als ik je irriteer, of als je het niet meer kan volgen.
Maar als je het leuk vindt, hoor ik wel graag jouw ideeën, mening of kennis op dit soort terreinen.
Wie weet tot wat voor moois dat leidt…
